Benedicte Maurseth i ny podkast: – Eg trudde verkeleg ikkje eg hadde noko spesielt med meg

– Det er veldig stas, og så blir eg veldig audmjuk over at nokon faktisk har tatt seg tid til å lytta og skriva ein veldig fin kritikk om albumet og verkeleg satt seg inn i stoffet. Det er heilt tydeleg i måten dei skriv om det. Dei forstår kva eg prøver å seia.

Slik oppsummerer Benedicte Maurseth omtalen den engelske storavisa The Guardian nyleg gav hennar nyaste album, Mirra.

Albumet vart gjeve ut på plateselskapet Hubro Records i august og er ein oppfylgar til Hárr som kom ut i 2022 og vart kåra til Årets beste nordiske album av Nordic Music Prize.

Som på det førre albumet har Benedicte henta inspirasjon frå naturen ho vaks opp med kring Maurset i Eidfjord.

– Eg har prøvd å fylgja syklusen til villreinen gjennom eit år. Frå vinter og graving i snø til kalving og sommarbeite, og så jaktperioden og snø igjen.

Ho fortel at ho har prøvd å fanga dyra si åtferd musikalsk, i tillegg til å bruka ekte opptak av reinsdyr.

Urframføring og premiere

Albumet vart sleppt 22. august, men Benedicte har ikkje framført musikken live før no. Sjølve urframføringa skjer under Punktfestivalen i Kristiansand denne helga.

– Det gler eg meg veldig til, eg er utruleg glad i den festivalen, seier ho.

Men det meir å gle seg til framover. 18. september går ho på scenen under Ultimafestivalen i Oslo saman Kronos Quartet, ein verdskjend amerikansk strykekvartett som vart stifta av fiolinisten David Harrington i Seattle i 1973.

Saman skal dei framføra verket Elja som Harrington sjølv bestilte av Benedicte i samband med 50-årsjubileumet til kvartetten, og som ho fekk med seg Kristine Tjøgersen til å komponera.

– Eg heldt på å detta av stolen då David Harrington tok kontakt med meg. Det er einaste gongen eg har tatt fly eins ærend for å møta nokon, men då flaug eg faktisk til London for å prata med han andlet til andlet.

Ho fortel at Harrington hadde spelt på Voss ein gong på 90-talet og blitt begeistra for den norske folkemusikktradisjonen. Kvartetten bestilte nye instrument av felemakar Ottar Kåsa for å få den rette "Harding-klangen". Instrumenta er utvikla som ulike varianter av hardingfeler med understrenger, rosemåling og dragehovud.

– Så i tillegg til hardingfele, er det med både harding-bratsj og harding-cello når me speler i lag, seier ho.

Stjerne i Carnegie Hall

Tidlegare i år hadde dei premiere av verket på i det verdskjende konserthuset Carnegie Hall i New York.

Å få spela for smekkfull sal på ein slik scene er ikkje kven som helst forunnt, men Benedicte er ikkje av typen som har behov for å skryta av slikt.

– Det er berre eit konserthus det også, som andre konserthus. Det var stas å få gjera det, men òg stress fordi det er så mange forventningar knytt til ein slik plass. Men eg greidde å tona ned alt rundt og slappa av og ha det kjekt på scenen. Det var ein siger for meg personleg. At eg greidde å sortera ut kva det handlar om: å vera til stades og spela musikk.

Men ho merka på andre at Carnegie Hall var noko spesielt.

– Eg greidde ikkje la vera å le då eg fekk spørsmål etter konserten om korleis det kjentest å ha blitt ei stjerne. Då forstår du kor mykje folk kan leggja i berre ein plass.

At ho ein gong skulle stå på ei verdskjend scene saman med verdskjende musikarar, var ikkje noko ho såg føre seg som ung hardingfelespelar på kulturskulen i Eidfjord.

I Hardanger.no sin nye podkastserie Hardangerfolk opnar ho seg om barndomen og ungdomstida:

– Eg trudde verkeleg ikkje eg hadde noko spesielt med meg til å tenkja i den retninga.

Høyr meir om korleis det var å veksa opp på Maurset på 80- og 90-talet, og alle tilfeldigheitene som har ført Benedicte fram til den karrieren ho har i dag, i fyrste episode av Hardangerfolk som du finn der du vanlegvis høyrer podkast.